پردیس

شخصی

مینویسم

اینکه ادم دوستهای نازنینی داشته باشه که مدام کنارش باشن و دستشو بگیرن تا نیفته نعمتی هست که من دارم .در مجاز و واقعیت هستن کسانی که مواظب من هستن .مهربونی و محبتشون منو شرمنده میکنه ولی قادر به جبرانش نیستم .شاید اینکه دوباره بنویسم خوشحالشون کنه .ومن اخرین نیروی بافیمونده مو دارم برای این به کار میگیرم .مهم نیست چی مینویسم مهم برا م نوشتنه .

درا نجمن کتا بی که گاهی میرم قراره بحثهای تلخ و شیرین زندگی مطرح بشه و پیامهایی که برامون داشته .اگه روزی واقعن برگشتم براتون خواهم نوشت چه پیامها که دریافت نکردم ...

+ l.a ; ۱:۱٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٢/۱٠/٤
comment نظرات ()