پردیس

شخصی

اگاهی

سلام

پرشن خراب بود پشت در مانده بودم.

من خوبم .روزگار می گذرانم.دارم کتاب وقتی که نیچه گریست را می خوانم.جاذبه خود نویسنده دکتر یالوم برایم از کاراکترها رمان بیشتر هست.

داشتم فکر میکردم این درمانگرها که می دانم خودنیز گاهی روان درمانی می شوند چقدر باید تبحر داشته باشند در تله های احساسی گرفتار نشوند.

گفته بودم هزار سال دلم نمی خواهد به عقب و جوانی برگردم ولی اگر خدا قول می داد با اگاهیها و تجارب کنونی مرا برگرداند خب شاید !راضی می شدم.شماچی؟

+ l.a ; ٤:٠٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٦/٤/۱٠
comment نظرات ()